قیصر، بالنده ترین شاعر نسل انقلاب اسلامی بود و این صفت در این جا تنها معنایی تاریخی دارد و نه اعتقادی؛ بدین معنا که شاعری از نسل انقلاب اسلامی است که به صورت حرفه ای از 22 بهمن 1357 بدین سو شعر گفته باشد...

زیباترین اشعار او زمانی زاده شد که شاعر از همه تعهدات سیاسی خود فاصله گرفته بود. شعر به عنوان شعر (نه به عنوان ابزار ایدئولوژی) برای او موضوعیت پیدا کرده بود...

هفته نامه شهروند-شماره 23-صفحه ۴

روز گذشته به پیشنهاد یکی از دوستان قرار شد مطلب کوتاهی در مورد مرحوم قیصر امین پور بزنم، بهانه آن هم، همین عکس های قیصر در جبهه های جنگ شد و این که دیدم این همه تلاش برای کتمان این موضوع!!!

قیصر برای من تا جایی عزیز است که شاعر انقلاب باشد والا با شاعران خنثایی مثل سهراب سپهری فرقی ندارد. علی معلم دامغانی، سلمان هراتی، موسوی گرمارودی، سید حسن حسینی و حمید سبزواری تا وقتی برای من عزیزند که شاعر انقلاب باشند.

من نمی دانم، اگر منظور از نسل انقلاب همان طور که در مطلب فوق آمده، فقط از نظر زمانی است، که این چه ارزشی می تواند داشته باشد؟

من قیصررا دوست دارم چون عاشق امام بود

من قیصر را دوست دارم چون به انقلاب و نظام اسلامی ایران معتقد بود

من قیصر را دوست دارم چون شعر، برایش ابزار ایدئولوژی بود

من قیصر را دوست دارم چون زیباترین اشعار او زمانی زاده شد که شاعر از هیچ کدام از تعهدات سیاسی خود فاصله نگرفته بود

من قیصر را دوست دارم به خاطر این عکس ها و این شعر ها ولاغیر!

 و این که می گویند مثلا قیصر در این اواخر از اعتقادات خود برگشته بود جوابی جز پوزخندی به پهنای همه تاریخ (به قول یکی از دوستان) ندارد. اگر مرد بودید وقتی زنده بود این حرف ها را می زدید!!!

این هم یکی دیگر از اشعار زیبای قیصر امین پور، تا کور شود هر آن کس که نتواند دید!